Ervaringsverhalen

Voorste kruisband gescheurd? Lees hier de verhalen van cliënten en hun revalidatie.
Filmpjes van Memphis als inspiratie!

Kickbokster Sarèl de Jong werkt hard aan haar herstel na een zware knieblessure. De fysio moet haar af en toe afremmen. Ze wil sneller topfit worden dan Memphis Depay.

Lees meer

Soms wil Sarèl de Jong te snel en begint haar knie wat op te spelen. Dan wordt hij pijnlijk en maant haar fysiotherapeut Leon Meijer de kickbokster om wat gas terug te nemen. Het is de aard van het beestje, want de tweevoudig wereldkampioene uit Wagenborgen kan niet wachten om eindelijk weer in de ring een gevecht te leveren. Maar dan moet ze wel helemaal hersteld zijn van de zware knieblessure, die ze in juni opliep toen ze bij een training links haar voorste kruisband afgescheurd.

“ De revalidatie gaat voorspoedig. Ik mag echt niet klagen” zegt de 25-jarige De Jong nadat ze bij haar Fysiosportief in de stad Groningen weer stevig onder handen is genomen. “Ik heb een goede begeleiding. Beter kan ik niet wensen. Ik loop voor op het schema.” Gemiddeld staat er na de operatie voor het herstel van een dergelijke zware blessure negen tot twaalf maanden “Ik denk dat ik daar nu twee maanden op voorlig.”

“Het is pittige krachttraining”, vervolgt de Groningse. “Er wordt gewerkt aan de stabiliteit van de knie en mijn sprongkracht en er wordt van alles gedaan om de spiermassa op te bouwen en de knie weer sterk te krijgen.” Dat gaat niet met fluwelen handschoenen. “Als ik een sprong naar voren wil maken, dan geeft Leon mij een drukker. Dat gaat echt niet zachtzinnig. Of als ik moet hinkelen of rennen, wordt een bal naar mij gegooid. Ik moet altijd scherp zijn. Leon zorgt altijd voor afleiding door bijvoorbeeld heel hard ergens op te tikken. Ik ben niet zo schrikachtig, maar soms moet ik ergens op springen en zit met een elastiek vast. Daar wordt dan opeens hard aan getrokken. Dan denk ik wel: o, pfff. als ik maar niet val. Op zich is dat niet erg, maar nu vind ik dat wel erg, haha. Ik ben er toch angstiger voor.

Sarèl de Jonge aan het trainen onder toeziend oog van haar fysiotherapeut Leon Meijer.

De Kickbokster zegt dat ze de afgelopen maanden grote stappen heeft gemaakt in haar herstel. “ Na zo’n operatie loop je volgens het schema eigenlijk zes weken op krukken, maar ik deed dat na twee weken al niet meer. Ik kon al snel weer helemaal fietsen. Met gewichten moest ik rustig beginnen: Langzaam omhoog komen. Maar ook dat gaat nu goed met steeds zwaardere gewichten. Ik begon met 20 kilo en nu zit ik al op 75 kilo. Hoewel het herstel sneller gaat dan verwacht, is het voor De Jong verstandig om daar genoeg tijd voor te nemen. “ als je sneller weer van alles doet, kan het goed gaan maar het kan ook misgaan. Na negen maanden revalidatie zit je meer in een veilige zone.” Ze liet zich inspireren door de filmpjes van voetballer Memphis Depay, die eenzelfde blessure had, maar razendsnel herstelde. “ Hij ging supersnel. Het gaf mij een tijdpad, zodat ik niet dacht: mijn, ik moet nog twaalf maanden revalideren. Ik dacht als hij dat kan, moet ik het ook kunnen. Memphis speelde al na zes maanden weer. Ik ben nu vier maanden aan het revalideren, maar mijn fysio Leon zegt: Ik weet dat jij daar een wedstrijd van wil maken, maar doe dat niet. Want het risico is te groot als jij na zes maanden weer gaat sporten.”

“Volgens Leon kan ik dan beter nog een maand langer de tijd nemen. Dus dat wedstrijdgevoel heb ik uit mijn hoofd gezet. Ik heb wel mensen, zoals ook mijn trainer Dennis (Van der Giessen, red) die me wat afremmen. Daar zijn ze goed mee bezig. Veel mensen vragen me wanneer kan je weer een wedstrijd vechten. Maar ik voel de knie nog altijd. Een soort stijf gevoel. Dat zal nog wel een tijdje duren. Leon zegt: die knie wordt nooit meer een tien. Met jou kop wel een negenenhalf. Maar na een zware training zal ik hem wel voelen.”

Toen ze in juni haar linker knie verdraaide, hoorde De jong hem knappen en deed het behoorlijk zeer. Maar omdat hij niet dik werd, dacht ze nog even dat het wel mee viel. Maar een mri-scan hielp de vechtsportster, die nooit eerder zwaar geblesseerd was, al snel uit die droom. “De uitslag kwam goed hard aan. Ik kreeg een doodschrik. Ik kon het niet bevatten. Ik hoorde dat de revalidatie lang zou duren. Ik zat na de mri-scan in de auto en alles ging aan mij voorbij.”

De Jong doet alweer bokstraining met haar trainer van Giessen in haar eigen ruimte in Fitnesscentrum Performance in Wageborgen en in de sporthal in Meerdhuizen. Aan een gevecht op zaterdag 21 november tijdens het gala Glorious Fight Events (voorheen Glorious Heroes), waar ze vorige jaren als meervoudig wereldkampioen glorieerde, is ze nog lang niet toe. De Jong is er wel aanwezig, zelfs in een speciale rol “ Mijn allerbeste teammaatje Dajenka Meijer (uit Kiel-Winderweer, red) vecht en ik sta in haar hoek. Zo kan ik haar nog wat tips geven. Ze is al wereldkampioen in de B-klasse geworden. Ik heb heel veel aan haar als trainingsmaatje. Ze heeft veel talent.

Volgend jaar juni wil de Groningse dan weer zelf in Martiniplaza op het gala vechten. Dat doet De Jong alleen nog in de klasse onder 61 kilogram. “Mijn wereldtitel onder 64 kilo ben ik kwijt. Die klasse is afgeschaft. Daar heb ik wel vrede mee. Ik moest altijd liters water drinken om zwaarder te worden voor de weging. Ik kom normaal niet aan. Dat was te zwaar, 61 kilo is mijn gewichtsklasse. 

Profiel:
Leon Meijer sportfysiotherapeut
Fysiosportief Groningen

Bron: Dagblad van het Noorden 10 november 2021

Last van peesklachten? lees hier de verhalen van cliënten en hun revalidatie.
Jumpers knee en atletiek

Ik ben Jelle de Jong. Meerkamper in de atletiek en student-athlete in Amerika. Een droom die uitkwam: sporten in Amerika en uitkomen voor een universiteit op het hoogste niveau.

Lees meer

Ik ben Jelle de Jong. Meerkamper in de atletiek en student-athlete in Amerika. Een droom die uitkwam: sporten in Amerika en uitkomen voor een universiteit op het hoogste niveau. Na ruim 9 jaar in Nederland te hebben getraind was het trainen in Amerika een hele verandering. Mijn manier van trainen werd ineens flink omgegooid. Veel meer uren draaien, minder naar het lichaam luisteren en jezelf verder pushen dan je voor mogelijk hield. Als je het leest, voel je het eigenlijk al fout gaan. En met een lang lijf dat altijd blessure gevoelig is geweest was het te verwachten. Verschillende blessures kwamen naar voren tijdens mijn eerste jaar. De Amerikaanse gedachte was dat het met wat rekken en masseren wel weer over ging. En ondanks dat ik eigenlijk nooit echt blessure vrij was bleef ik me toch verbeteren. En dan begint de twijfel: kan ik dan misschien toch nog harder en langer door trainen met mijn blessures? Zullen ze toch gelijk hebben? 

Ik heb altijd last gehad van milde klachten van jumpers knee. Maar nooit langer dan 3-4 weken of heel mild gedurende het seizoen. En dit seizoen in mijn tweede jaar in Amerika leek niet anders. Maar de mentaliteit was anders. Misschien kon ik met wat ibuprofen toch inderdaad mijn volledige trainings uren maken op de volle 100%. Daar ging het fout. Goed fout. Na een paar weken door de klachten heen trainen kon ik niet meer wandelen zonder pijn wanneer ik van de ibuprofen af was. 

Bij de dokter van de sport teams van onze school werd er vrij nonchalant gereageerd. “Ah ja, even iets te ver gegaan” was de reactie. Met een maandje rust stond ik er wel weer zeiden ze. Na een maand niets doen was inderdaad de meeste pijn weg en mocht ik de atletiek baan weer op. Maar het kwam al snel weer terug en ik kreeg een heel jaar met ups en downs. Er was geen structuur, geen echt plan om weer zonder klachten naar de top toe te werken. Heel frustrerend. 

Het jaar daarna leek het beter te gaan na een zomer rust. Trainingen gingen goed, de pijn was weg, maar hoe? Dat is me nog steeds niet helemaal duidelijk. En zo kwamen de eerste wedstrijden van het seizoen weer dichterbij. De eerste wedstrijd liep ik een hamstring blessure op bij het verspringen. En toen die weer genezen was, kwamen natuurlijk de knie klachten weer terug. Wat doe je dan? Doorgaan zoals er geadviseerd wordt? Dat leek me na de vorige keer geen geweldig plan. Maar conference, de belangrijkste wedstrijd van het jaar, kwam snel dichterbij. Daarna zou er tijd zijn om te rusten en te herstellen. “Laten we zien wat we er van kunnen maken” was het bericht van de doktoren en coaches. Dat ging zo fout dat in Amerika op basis van een MRI scan een operatie het advies was voor het ingaan van de zomer vakantie, de seizoens stop. 

Ik besloot voor een second opinion te gaan in Nederland en zo kwam ik via doktoren, die mij adviseerde zeker geen operatie te doen maar een goed gestructureerd jumpers knee programma te volgen, bij Michael de Levie van FysioHolland terecht. Na kennis te maken en een uitleg van het plan had ik er weer vertrouwen in. Misschien kan ik dan na 2 jaar met deze aanpak toch weer trainen op volle belasting volgend seizoen, mijn laatste seizoen in Amerika. 

Na krap 2 jaar amper een trainingsweek te hebben kunnen afronden wilde ik maar wat graag met een goed plan aan de gang. Althans dat dacht ik dan. Het bleek al snel dat ik enorm veel geduld nodig zou hebben en dit geen kwestie van weken was maar maanden. En dat viel zwaar tegen. Maar ik ging door, dag in dag uit. Er zaten goeie dagen bij die me hoop gaven, maar die werden dan weer gevolgd door slechte waarna we de intensiteit terug moesten schroeven. En dan was het soms lastig om de progressie te zien. Mijn geduld raakte steeds verder op want het moment om weer naar Amerika te gaan kwam steeds dichterbij. Het werd een dagelijkse frustratie omdat ik niet voelde dat ik op tijd klaar zou zijn om mijn laatste seizoen goed in te gaan. Ik heb lang met dat idee geworsteld. De uitkomst was dat ik minder ging geven om de sport en de resultaten. Dit leed er toe dat het nog moeilijker werd gemotiveerd te blijven en met geduld dagelijks te trainen om hopelijk uiteindelijk weer op de atletiek baan te staan. 

Ik ben nu 6 maanden met gestructureerde revalidatie training bezig en ik ben weer aan het hardlopen. Er is progressie en zodra ik weer mijn trainingen kan doen zal het vuur om weer door te gaan in de sport zeker weer terug komen, maar ik ben voorzichtiger geworden met hoop halen uit de betere dagen, want de teleurstelling is te groot als ik dan telkens toch een paar stappen terug moet doen.

Het revalidatie process is voor mij dus heel dubbel. Ik heb eindelijk een plan, structuur en wel degelijk resultaat. Maar aan de andere kant nog geen zekerheid of ik op een redelijk termijn weer een meerkamp kan gaan doen. Dat idee blijft hangen. Dat maakt het revalidatie process zo moeilijk. Het niet weten hoe ver ik uiteindelijk kom. Waar stopt de progressie? Hoe moeilijk het zou zijn om de motivatie te vinden om elke klein oefeningetje met de volle focus uit te voeren om vervolgens heel rustig 2 stappen vooruit te gaan en direct weer 1 terug. Dat had ik echt onderschat aan dit revalidatie process. Het geduld dat ik nodig zou hebben en de onzekerheid over het resultaat. 

De manier waarop ik hier mee om ga is misschien niet de juiste, maar het werkt wel. Ik heb kunnen accepteren dat het een lang, traag process is en de motivatie komt op dit moment vooral voort uit alle dingen die ik buiten mijn sport om weer wil kunnen doen. Daarom doe ik nog steeds dagelijks wat ik moet doen, ondanks ik niet weet of het me zal helpen om weer op de baan te staan op de manier zoals ik dat zou willen. Nu er minder druk opstaat lijkt de progressie sneller te komen. Je hoeft minder geduld te hebben als er ook minder verwachtingen zijn. Ik heb hierdoor de lol meer kunnen vinden in de kleine stapjes progressie binnen elke oefening. Iets dat ik eerder niet zag. Ik kon alleen maar denken aan zo snel mogelijk weer op de baan staan.

Ik heb in dit process veel geleerd. Dat er meer is dan alleen sport, werd nog weer duidelijk gemaakt. Maar ook hoe mooi het is dat we kunnen sporten. Dat je lol moet vinden in de kleine stapjes vooruit en de trainingen zelf. Dat je jezelf alleen maar aan het tegenwerken bent door sneller te willen. En dat je goed moet weten waar je het voor doet. Of dat topsport is, of wintersport vakantie, of boswandelingen, of om weer zelf het huis uit te komen maakt niet uit. Accepteer dat het lang kan duren, misschien wel veel langer dan je zou willen maar zolang er een stijgende lijn is, kom je er wel.